همیشه زلزله همراه با پیش لرزه ها و پس لرزه هاییه. گاهی آدم ها با اولین پیش لرزه فکر میکنن زلزله اصلی اومده گاهی هم زلزله اصلی رو با پیش لرزه عوضی میگیرن. 

همیشه آرامش قبل و بعد از طوفان هم وجود داره.

یک نفر با دو نفر دیگه اختلاف داشت و هفت تیری با شش گلوله داشت. یکی از اون دوتای دیگه کنار کشیده بود و نگاه می کرد و در عین حال خیلی هم مسلح بود اون یکی دیگه هم خیلی جان سخت بود و وارد دعوا شده بود. نفر اولی یکی یکی گلوله هاشو شلیک می کرد ولی جون سخته از پای در نمی اومد تا اینکه نوبت به گلوله آخر رسید،  خیلی سریع و ناشی از شوک از میدون بدر نرفتن رقیب آخری رو هم هدر داد و طرف رو زخمی کرد، ولی خودش خلع سلاح شد فکر می کنین چه حالتی بعد از این پیش میاد: 

1- سومی که کنار کشیده بود خیلی راحت وارد دعوا میشه و ترتیب طرف رو میده. 

2- سومی که کنار کشیده بود میاد حسابی گوشمالی سختی به طرف میده و اونوقت زخمیه میاد انتقام خودشو میگیره. 

3- زخمیه به واسطه سخت جونی خودش بلند میشه و طرفو که حسابی قاتی کرده درب و داغون می کنه سومی هم بدون هینه به خواستش میرسه. 

4- همه موارد.

این فرزندان اوایل انقلاب هم نسلی هستند برای خودشون نسلی ها. 

از یک طرف کودکیشونو با جنگ و صدای آژیر قرمز و دیدن صحنه های بگیر وببند و... رکردن و همش تو مدرسه بهشون یاد می دادن که بزرگ شدن آینده انقلاب دست ایناست و... 

نوجوانیشون با مثلا دوره سازندگی و وارد شدن یک سری کالاهای غربی همراه شد و جوونیشون با سیاست و مناظره و.... 

الانم که در آغاز دهه چهارم زندگیشون قرار دارن همه اینها با هم ترکیب شده. جدا هم عجب آینده ای برای انقلاب دارن می سازن. 

از طرف دیگه هم خیلی هاشون به خیال خودشون روشنفکرن، ولی روشن فکر معلق!!!!! 

این روشنفکری در تعلیق هم عجب واژه با مسمایی برای مثلا تحصیل کرده  های این نسله. از یک طرف سری در سنت و دین دارن و از طرف دیگه سری در مدرنیسم. از یک طرف آزادی اجتماعی می خوان و از طرف دیگه هنوز گاهی رگ به اصطلاح غیرتشون می جنبه. اکثرا آرمانگرا و ایده آل گرا و در عین حال در عالم واقعیت همیشه دچار شک و تردید. از یک طرف جملات و کلمات به اصطلاح دهن پر کن در کلام و سخن و نوشته هاشون موج می زنه و از طرف دیگه پای عمل که میاد گاهی از لاتهای چاله میدون هم بدتر عمل می کنن.  

پ.ن. البته این در مورد همه هم نسلهای من صدق نمی کنه ولی تو ویترین هم نسلام فراوون این ویژگی ها دیده میشه. 

دکتر مجتهد زاده خیلی قشنگ گروهی از ما ایرانی ها را توصیف کرده: 

شعار زده شایعه پرست کم مطالعه 

اولین بار مقالشو تو روزنامه شرق خوندم. دبیر صفحه تاریخ شرق بود ولی در مورد سیاست خارجی بخصوص مسائل خاورمیانه مقالات جالبی می نوشت. اصلا تز دکتراش همین مسائل خاورمیانه بود. اغلب مقالاش دارای تحلیل های عمیق و دور از سطحی نگری بود. بعدش دیگه کم کم اسمش تو ذهنم حک شد و هرجایی مقاله ای ازش می دیدم چه تو سایتهای اینترنتی و چه در مجلات و روزنامه ها می خوندم. این آخریها تو شهروند امروز ستون مخصوص هم داشت. مطالب نیمه طنز در مورد انتقاد از رفتار اجتماعی ایرانی ها. از نوشته هاش کاملا مشخص بود که خیلی دقیق جامعه و مردم را می شناسه. کم کم بیشتر شناختمش. یه آدم باسواد و تحلیلگر مسائل سیاسی-اجتماعی که وارد دسته بندی های متداول سیاسی نمی شد و در شرایطی که با سوادی که داشت براحتی می تونست از کشور خارج بشه یا اینکه سوادشو به قیمت گرانی در داخل بفروشه همیشه مستقل عمل می کرد و گاهی هم بر خلاف اغلب همکاراش موضع می گرفت. رییس ادوار تحکیم هم شد و فعالیت اون سازمان را بیشتر کرد. در انتخابات به کاندیدای مورد حمایتش رای ندادم چون خودم تحلیل دیگه ای داشتم ولی خب دیدگاهش برام محترم بود. در نهایت نه کاندیدای اون رییس جمهور شد نه کاندیدایی که من بهش رای دادم. حالا مزد اطلاعات و سوادش و اینکه بخشی از تحریمی ها رو در انتخابات با فعالیتهاش در ادوار تحکیم به انتخابات دعوت کرد دید: زندان در تبعید و محرومیت از روزنامه نگاری. 

واقعا اینه سرنوشت کسی که به جد در مقالاتش دخالت خارجی ها را محکوم میکنه، دنبال ارتقای کشورشه و وارد هیچ زدوبند سیاسی نشده آدم مذهبی هستش و زندگی پاکی داره و به جایی هم بند نیست. مشکلش سواد زیادش و اختلاف دیدگاهش با دیدگاه حاکمه. جز اینه که امثال اونو در کشورهای پیشرفته بر صدر می نشونن و از دیدگاههای انتقادیش برای جبران کاستی ها استفاده می کنن ولی در کشور ما  .... 

واقعا متاسفم. این هم عاقبت نخبه بودن در علوم سیاسی.   

این وبگردی هم عالمی داره. امشب بعد از مدتها دارم وبگردی میکنم. میدونی نکته جالبش کجاست اینکه از طریق خوندن هر وبلاگ با دنیاهایی آشنا میشی که بعضی هاشون خیلی بهت نزدیکن بعضی ها خیلی دور. در مدت مثلا نیم ساعت یهو از سیاست اونهم با تحلیلهای متفاوت یهو میری تو دنیای فیلم های هندی گاهی عربی گاهی هم داستانهای هزار و یک شب. یکی از آرزوهاش میگه، یکی از دغدغه هاش دیگری از کمبودها و اون یکی هم از داشته هاش. خلاصه دنیاییه.  

گاهی آدم دوست داره واقعیت همونی باشه که خودش می خواد و همش سعی میکنه مسائلو با مکنونات قلبی و ذهنی خودش تطبیق بده در سیاست این موضوع حادتر میشه. هانا آرنت دو نوع دروغ برای حکومت توتالیتر تعریف می کنه: نوع اول همون دروغ مستقیم گفتن و نوع دوم نشون دادن واقعیت مطابق نظر خودت.  

حالا قضیه این مشاجرات و بحث ها در مورد تعداد جمعیت فلان گروه و بهمان گروه در مناقشات اخیر هم داستانش همون مطلب بالاست. فقط امیدوارم کسانی که گروه مقابل را اندک و چند صد نفر و... برآورد می کنند حداقل خودشون تو درونشون بدونند که اینطوری نیست چرا که بالاخره روزی فرا می رسه که واقعیت بر همه مشخص میشه و اونوقته که اگه حتی خودتم فریب داده باشی ......

واقعا انسان برای چی آفریده شده؟ 

یه دوره ای از تاریخ رو پر بکنه از جنگ و تجاوز و دروغ و... آخرشم بذاره بره. 

همش منابع زمینی و زیرزمینی رو از بین ببره بدون اینکه خروجی درست حسابی داشته باشه. 

واقعا یه آدم معمولی در طول زندگیش چقدر مفیده؟ چقدر کارهایی انجام میده که باعث حرکت رو به جلوی نوع بشر بشه؟ 

همش شده خوردن و خوابیدن و... تازه در وجه خوبش وگرنه دزدی و دروغ و تجاوز و ... هم هست. 

تازه اونهایی هم که یه ذره مفیدن واقعا چند درصد زمان زندگیشون بدردبخوره؟ 

آدم یه ماشین با بازدهی خیلی خیلی پایینیه!!!!!!!!!!!!!

دقت کردی بیشتر وقتها حاشیه ها بر متن غلبه می کنن. 

حالا جالب اینجاست وقتی یه کارگردان می خواد از زندگی یه شخصیت مهم فیلم بسازه بیشتر همون حاشیه ها را نشون میده، اصلا انگار حاشیه ها ازمتن مهمترن یا حداقل جذابترن. 

با این وجود آدم موفق کسی هستش که متن زندگیش از حاشیه هاش پررنگتر باشه.

بعضی زندگی ها مثل یه فیلم کوتاهه یعنی اگه بخوای دراماتیزش بکنی اندازه یه فیلم کوتاه هم نمی تونی براش فیلم نامه بنویسی. بعضی زندگی ها اندازه یه فیلم بلند هستند حالا دیگه به شخصیتش بستگی داره که ژانر فیلم چی باشه: تخیلی، وحشت، درام، کمدی، رمانتیک، جنایی و... 

البته ناگفته نماند که بعضی ها هم مستندن حالا بماند راز بقا، حیات وحش یا این مستندایی که از قدیم هست و...  

عده ای هم هستند که زندگیشون سریاله. بعضی ها چند قسمتی و بعضی دیگه دنباله دار. حالا از نوع کره ای بگیر تا هندی و .... 

راستی زندگی ما از کدوم دسته است؟ 

مال من فقط خدا کنه هندی و جومونگ و راز بقا و... نباشه :--)) 

هایدگر: 

آنچه بالاتر از فعلیت جای دارد امکان است

آدم عاقل بر اتفاقاتی که در زندگی باهاشون مواجه میشه غلبه می کنه و سوار اونها میشه، ولی حوادث زندگی بر آدم غافل غلبه میکنه و سوار اون میشه.

این روزها دارم تاریخ مشروطه ایران را می خونم. این آزادی خواهی مسالمت آمیز ما ایرانی ها سابقه دیرین دارد. به نکته جالبی برخوردم: 

در دوران مظفرالدین شاه، عین الدوله صدراعظم ایران بود و کاملا ضد مشروطه و بسیار مستبد. روزنامه حبل المتین هم حامی عین الدوله بود. این متن را روزنامه حبل المتین در آنروزگار و در جریان تلاش های مردم ایران با رهبری سید طباطبایی و علامه بهبهانی و دیگران برای حصول به مشروطه و قانون مند کردن کشور نوشته است: 

"بیگانگان چون می بینند شاهزاده اتابک اعظم (همان عین الدوله) کارهای کشور را درست می گرداند و ایران را پیش می برد، برای کارشکنی از او، اینان (همان مشروطه خواهان) را برانگیخته اند" 

حال تو خود بخوان حدیث مفصل از این مجمل.   

تازه تعویض محمد رضا شاه به جای رضا شاه در زمان روزولت دموکرات (4 مارس 1933 تا 12 آوریل 1945)(به خاطر جنگ جهانی ۴ بار رییس جمهور شد)، اتفاق افتاد. البته آن زمان بریتانیا از آمریکا نقش پررنگتری در تحولات ایران داشت. با این حال اینم جالبه.

این روزها نوشتن برام سخت شده. هم کارام زیاده و هم اوضاع روحیم بابت وقایع اخیر خوب نیست. با این حال یک نکته جالب بهش رسیدم دیدم بد نیست اشاره ای بکنم. 

دقت کردی از زمان قدرت جهانی شدن آمریکا و ایفای نقش در خاورمیانهَ هر وقت دموکراتها تو آمریکا سر کار میان یک اتفاق و جنبشی در ایران شکل میگیره.  

هری اس ترومن رییس جمهور دموکرات آمریکا از 12 آوریل 1945 تا 20 ژانویه 1953 رییس جمهور آمریکا بود. در دوران وی جبهه ملی به رهبری مصدق شکل گرفت که نهایتا منجر به ملی شدن صنعت نفت ایران و کاهش قدرت پهلوی در اون سالها شد. جالبتر اینکه کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ در زمان رییس جمهور بعدی دوایت دیوید آیزنهاور از حزب جمهوری خواه که از 20 ژانویه 1953 تا 20 ژانویه 1961 رییس جمهور آمریکا بود با همکاری مستقیم او با بریتانیا شکل گرفت که منجر به برکناری دولت ملی مصدق شد.

قیام ۱۵ خرداد ۴۲ و قبل تر از اون تشکیل دولت امینی که زیاد با محمدرضا شاه رابطه خوبی نداشت هم در زمان رییس جمهور دموکرات آمریکا جان اف کندی (از 20 ژانویه 1961 تا 22 نوامبر 1963) شکل گرفت که باز هم دوران تضعیف شاه و به عبارتی آغاز فروپاشی شاه بود.  

انقلاب ۲۲ بهمن ۵۷ هم در دوران جیمی کارتر دموکرات (از 20 ژانویه 1977 تا 20 ژانویه 1981) رخ داد که اصلا منجر به تغییر حکومت در ایران شد. 

۲ خرداد ۷۶ و حوادث ۱۸ تیر ۷۸ هم در دوران بیل کلینتون (از 20 مارس 1993 تا 20 مارس 2001) رخ داد. 

جالبتر اینکه اتفاقات خرداد و تیر امسال هم در دوره باراک اوبامای دموکرات رخ داده.  

این چند وقته اوضاع یه جورایی بود که کمتر به خودم فکر می کردم. با این حال شرایط هر طور که باشه آدم نباید هدف شخصی خودشم گم کنه و اونو در کنار هدف عمومیش باید پیگیری کنه. مصمم تر شدم که بیشتر رو پروژم تمرکز کنم تا زودتر شرایط کاریم عوض بشه و قدرت تصمیم گیریم برای آینده  بیشتر بشه. یه جورایی افسردگی شخصیم با عمومیم ترکیب شده و جالبه که مصمم ترم کرده!!!!!

اعصابم جدا خورده. چرا باید یک شور ملی اینطوری به لجن کشیده بشه. چرا نباید این مردم حتی برای چیز اندکی و مدت اندکی دلخوش بشن.

نمی دونم این زندگی مگه چقدر طولانیه و چه ارزشی داره که عده ای برای اون حاضرن هر خونی بریزن و هر کاری می خوان بکنن. به خدا این زندگی و قدرت و... گذراست، ارزش حتی دل شکستنی هم نداره چه برسه به ر شکستن و تن شکستن و.... 

فقط می تونم بگم متاسفم

نمی دونم چرا همیشه شکست دقیقا از لحظه ای که فکر می کنی برنده ای شروع میشه. 

این نیز بگذرد، راهی طولانی در پیش است، امید بایدت.

آغاز دو پایان. 

فقط امید بایدت: امید 

کشور در حال پوست اندازی و گذر از دوره ای به دوره ای دیگر است. 

حالا خروجی این گذر چی باشه را هنوز دقیق نمی دانم. 

البته چندگزینه را می شود حدس زد که البته بستگی به نحوه اجرای بازیگران حاضر در صحنه و باز هم البته تماشاچیان (به قول شاملو تماشائیان)(همون مردم!!!!)  صحنه هم دارد.